"Боская камедыя" на беларускай мове (11 лютага 1998 года)

На хуткiм часе серыя "Скарбы сусветнай лiтаратуры", што выпускаецца выдавецтвам "Мастацкая лiтаратура", папоўнiцца бессмяротнай паэмай генiяльнага iтальянскага паэта Дантэ Алiг'еры (1265—1321 гг.) "Боская камедыя", якую я пераклаў на беларускую мову.

19 лiстапада 1996 года Саюз беларускiх пiсьменнiкаў, Беларускае таварыства дружбы з замежнымi краiнамi, амбасада Iталii на Беларусi i таварыства "Дантэ Алiг'еры" правялi ў Доме лiтаратара вечар “У час цяжкi, у момант паваротны...”, прысвечаны 675-й гадавiне са дня смерцi Дантэ Алiг'еры i перакладу "Боскай камедыi" на беларускую мову. Значную ролю ў тым, што вечар прайшоў пры вялiкай колькасцi слухачоў, адыграла газэта "Вячэрнi Мiнск", якая праанансавала яго.

Прапаную скарочаны варыянт адной са ста песняў "Боскай камедыi" на беларускай мове.

Уладзiмiр Скарынкiн.

Рай
Песня дваццаць другая
Закончыў светач гаварыць i жвава
Узвiўся з выраем сваiм тудой,
Дзе ззялi зоры. Глянула ласкава
Красуня i ўздоўж лесвiцы святой
Вачамi загадала мне спяшацца
Услед за негаманкою чарадой.
Нiхто не можа на зямлi iмчацца
Iмклiва так нi бегма, нi наўскач,
I цяжка з гэтым вывадам спрачацца.
Пра ўцехi Раю дбаючы, зазнач,
У грудзi б'ю я шчыра кулакамi —
Вер у маё раскаянне, чытач.
Адхоплiваем ад агню рыўкамi
Мы пальцы хутка, ды яшчэ хутчэй
Я апынуўся раптам за Цяльцамi.
О знак, прывабны для маiх вачэй,
Выток высокiх сiл, якi прымусiў
Мой сцiплы талент палымнець ярчэй!
Мiж зор тваiх святло сваё цярусiў
Смяротных iснасцей тварэц, калi
Удыхнуць паветра я Тасканы мусiў.
Мяне, на неба ўзятаму з зямлi,
У свой абсяг на нейкiя iмгненнi
Нарэшце зоры родныя ўзялi.
Да iх звяртаю я свае маленнi,
Каб мой душэўны ўладкавалi лад
I здзейснiць мне дапамаглi памкненнi.
“Мы ля вяршынi самай — i назад
Няма шляхоў, — Каханая сказала. —
Не будзь пахмурным, распагодзь пагляд.
Пакуль яна прад намi не заззяла,
Зiрнi, якая тоўшча пад табой
I колькi я ля ног тваiх паклала
Абшараў, каб з усцешанай душой
Ты з духамi сустрэўся, што нясуцца
Насустрач трыумфуючай гурбой".
Праз сем нябёс вачам сваiм вярнуцца
Дазволiў я, убачыў родны шар
I спачувальна мусiў усмiхнуцца.
Не можа быць зямля прадметам мар
Таго, хто зненавiдзеў зла прытоны
I шчыра марыць пра нябесны дар...
Мне прадэманстравала талака
З сямi планет i хуткасць, i памеры.
Убачыў рэкi i хрыбты шматка,
Якi жыве без ачышчальнай веры,
Я, летучы мiж яркiх зор Блiзнят
У залатым бязмежжы восьмай сферы,
Пасля на Даму перавёў пагляд.