У мiнулую пятнiцу у Петрапаулаускай крэпасцi Санкт-Пецярбурга пахавалi рэшткi Мiкалая Другога (1868—1918) — апошнягя расiйскага iмператара, яго жонкi, дзяцей i слуг — без вiны забiтых. На жалобнай цырымонii прысутнiчалi 59 сваякоу манарха, замежныя дыпламаты, прадстаунiкi федэральнай улады, а таксама дзеячы навукi i культуры. З жалобнай прамовай выступiу расiйскi прэзiдэнт Барыс Ельцын, на рашэнне якога прыняць удзел у жалобнай цырымонii аказау уплыу акадэмiк Дзмiтрый Лiхачоу. Прысутныя успрынялi яго прамову як гiстарычны акт пакаяння — за усiх i за сябе. “Вiнаватыя усе. Нельга хлусiть сабе, тлумачачы бязлiтаснасць палiтычнымi мэтамi”, — сказау ен, маючы на увазе расстрэл царскай сям’i у Екацерынбурзе згодна з рашэннем Уральскага абласнога Савета i стагоддзе, што сканчаецца i з’явiлася для Расii “стагоддзем крывi"...

Прыкладна гадзiну знаходзiлiся каля забiтых члены сям’i Раманавых. Прагрымелi 19 артылерыйскiх залпау — як i трэба, калi захоуваюць рускага цара, што адмовiуся ад прастолу.