Анекдот - ды й толькi (29.11.96)

Брыгада "Хуткай дапамогi" вярнулася з чарговага выклiку. Не паспелi задрамаць — званок.

— Але... А мы тут п'ем...

Урач у абурэннi:

— Перастаньце хулiганiць!

Праз мiнуту зноу званок, i той жа голас:

— Але, мы п'ем, а Вася ужо не п'е... Ен штопар праглынуу.

— Але, але! -- усхвалявауся урач. -- Вы там прынялi якiя меры?

— Не хвалюйцеся, мы цяпер бутэлькi вiдэльцамi адкрываем.

— Вы адзiны сумленны крамнiк ва усiм горадзе, -- сказау ен гаспадару. -- Усе астатнiя гаварылi, што не бачылi майго парасона.

— Алег Iваанавiч! Ты што ж не п'еш? -- спытауся мэтр.

-- Саша! Пiць пры табе -- гэта усе роуна што у прысутнасцi Паганiнi iграць на скрыпцы.

— Цэлы тыдзень не магу трапiць да вас на прыем! Калi ж мы сустрэнемся?

— Дамоуцеся аб сустрэчы з маей сакратаркай.

— Ужо дамовiуся. Мы з ей нядрэнна прабавiлi вечар. Але мне усе ж хацелася б сустрэцца i з вамi.

— I вам не сорамна было браць хабар у 100 тысяч рублеу?

— Вельмi сорамна! Але што зробiш, калi ен не хацеу даваць болей.

Запiсала Таццяна Саянава.

— Уявiце сабе, што вы едзеце у двухмеснай машыне i бачыце на шашы трох чалавек, якiя просяць прыхапiць iх з сабой: гэта ваш шэф, пажылая дама i прыгожая дзяучына. Каму вы аддадзiце перавагу? -- спыталiся у яго.

— Я выйду з машыны, аддам ключы шэфу, каб ен мог даставiць пажылую даму куды трэба, а сам застануся з прыгожай дзяучынай, -- адказау ен.

— Гэта як раз тое, што табе трэба! Скача пятнаццаць кiламетрау не спыняючыся.

— Не, — адказвае фермер. — Я жыву дзесяць келаметрау ад горада, i кожны раз мне прыдзецца вяртацца пяць кiламетрау пешкi.

— Прашу вас, -- сказау клiент даме, якая сядзела у прыемным пакоi, i пайшоу на вулiцу.

— А куды мы iдзем? -- раптам пачуу ен голас ззаду, калi прайшоу ужо амаль паукiламетры.

— Накiроуваючыся у падарожжа, трэба хаця б частку дзяцей пакiдаць дома.

— Што я i зрабiла, -- уздыхнуушы адказала дама.

Click Here to Return Back

Webmasters, contact Belarus.net support
Click Here to visit Belarus.net